Ja, het is al schandalig lang stil op de website. Excuses..? Heb ik niet. Niet anders dan het normale druk, druk, druk. Ik heb wel wat troubles met mijn nieuwe laptop en de communicatie met het besturingsprogramma van deze website. Op een of andere manier kan de website niet overweg met mijn Apple (of andersom?). Nu moet ik dus mijn oude laptop gebruiken alleen voor de website. En dat vind ik vaak nogal een gedoe omdat dit beestje (de laptop die ooit door Dagmar werd schoongemaakt met Zwitsal babyshampoo) nogal traag is en niet meer goed werkt. Ik kan dus nu geen foto's plaatsen omdat de USB poorten door de shampoo zijn aangetast.

Maar goed, hoe gaat het hier in Seoul? Los van wat overvliegende raketten, gaat het hier allemaal z'n gangetje. Nee, zonder gekheid, van die opspelende onrust tussen Noord en Zuid Korea merken we eigenlijk weinig. We lezen natuurlijk de kranten, en veel nieuws krijgen we via Nederlandse websites, maar dat is het wel. Zuid-Koreanen zijn er ook redelijk laconiek over en wij dus ook. Natuurlijk is het een gek idee dat er zo'n gestoorde gek in "onze achtertuin" leeft. En als ik eraan denk hoe de mensen 60 kilometer ten Noorden van ons moeten leven, dan ik kan me echt machteloos voelen. En dat ben ik natuurlijk ook. We kunnen niets doen, zelfs de politiek weet hier geen raad mee.

Er was wel even onrust van andere ouders op school of de kinderen wel of niet gewoon naar school konden aan het begin van deze week. Maar dat was, mijns inziens, een nogal overtrokken reactie. Die
raketten staan niet op Seoul gericht en als dat wel het geval is, dan ben je op school niet onveiliger dan thuis. De school was dus ook gewoon open maar we mochten de kinderen thuis houden als we dat wilden. Ik heb de indruk dat bijna alle kinderen gewoon op school waren. En de kinderen zelf? Die merken, gelukkig, helemaal niets van dit alles.  

De lente is hier ook eindelijk begonnen en de bloesems fleuren het straatbeeld op met hun uitbundige kleuren. Heerlijk dat de winter voorbij is. Volgende week komen mijn ouders, dit keer samen met mijn oom Jan, weer twee weken langs, ze treffen het om midden in de Cherryblossems aan te komen. De kinderen tellen de dagen, ze kijken zo uit naar hun komst! 

Met de kinderen gaat het verder erg goed, ze zitten alledrie lekker in hun vel. Op school draaien ze alledrie als een tierelier. We hadden enkele weken geleden de oudergesprekken van Perlei en Krijn en we hoeven ons over allebei geen zorgen te maken. Ze doen het uitstekend! Los van hun leerprestaties zijn de leerkrachten vooral erg te spreken over hun werkhouding, inzet en sociale opstelling. Wij kwamen glimmend van trots uit deze gesprekken. Kennelijk doen we het toch best goed als ouders... Voor Arjan is dit meestal een bevestiging, voor mij komt zulk goed nieuws toch nog vaak onverwacht. Ik twijfel chronisch aan mezelf als het om mijn moederschapskwaliteiten gaat. Perfectionistisch als ik (op sommige gebieden) ben, zie ik van mezelf eerder de fouten die ik maak, de keren dan ik geen of onvoldoende geduld heb, dan de dingen die wel gewoon goed lopen. Ik leg de lat erg hoog en dat is niet altijd goed. En terwijl ik dit schrijf, zegt direct dat stemmetje in mijn hoofd: "en leg je de lat voor je kinderen dan ook te hoog..?"  Maar goed, zo heeft iedereen zijn eigen pakket aan twijfels en onzekerheden. 

En dan... nog acht weken te gaan en dan zit ons tweede jaar er al weer op, half juni komen we alweer naar Nederland voor de zomervakantie. Ik kan me niet voorstellen dat we hier echt al bijna twee jaar wonen. De tijd glipt door onze vingers, ik verbaas me steeds opnieuw hoe snel het gaat. Nog een jaar en dan..? Terug naar Nederland..? Ik moet er nog niet aan denken! Hoezeer ik het soms ook moeilijk vind om ver van familie en vrienden te zijn, we genieten nog zo van dit leven. Voor mij hoeft dit nog niet te stoppen. Voor de kinderen vinden we het ook zo waardevol om in een internationale omgeving op te groeien. Zeker nu ze de eerste hobbels zo goed overwonnen hebben. Hun taalniveau is inmiddels echt dat van een native speaker. Ze kunnen zich volledig redden op school en met vriendjes en vriendinnetjes, soms zelfs beter dan in het Nederlands. Het zou zo zonde zijn als dit over een jaar al zou eindigen. Maar goed, daar houden we ons voorlopig nog maar niet mee bezig. Eerst nog lekker genieten van het nu. Over een jaar is pas over een jaar.

Met Arjan gaat alles ook nog steeds goed, hij werkt nog steeds (te) veel en af en toe moeten we hem afremmen. En ik kan je vertellen, dat is niet makkelijk. Het workaholic zijn zit hem in het bloed, dat zal nooit veranderen. Aan mij de schone taak hem zo nu en dan op de balans te wijzen. Met vallen en opstaan hebben we dat inmiddels aardig onder de de knie.

Komende tijd verwachten we trouwens nog meer bezoek. M & M, met hun zoons G en V komen over drie weken, en E en A komen in diezelfde periode ook langs. Het wordt dus een drukte in Huize Toor maar we zien er ontzettend naar uit!

Zo dat was even een snelle update. Ik zal meer (oud) nieuws en wellicht wat foto's plaatsen in de komende dagen!