Zo, het was weer even stil vanuit Seoul! Na de kinderen, werden ook Arjan en ik geveld door het virus. Arjan bleef maandag thuis, zijn eerste ziektedag sinds hij in Korea is. Ik was maandag tot en met woensdag aan de beurt. Woensdagmiddag was ik het zó zat. Ik was ruim anderhalve week nauwelijks het huis uit geweest! Ik werd er bijna depressief van. Dus met een flinke dosis paracetamol ben ik woensdagavond gewoon naar de Nieuwjaarsreceptie op de ambassade gegaan. Heerlijk... weer mensen zien! Het was overigens erg gezellig!

Arjan had, na zijn ziektedag, een zware week. Drukke tijden bij ING en de avonden (en nachten) werden gevuld met afscheid nemen. Joost, een goede collega van Arjan, had zijn laatste week in Korea. Hij vertrekt dit weekend naar India om daar de komende 2-3 jaar voor ING te gaan werken. Meerdere afscheidsfeestjes in wisselende samenstelling stonden op de agenda. Arjan wist op de been te blijven met totaal ongeveer 10 uur slaap vanaf dinsdagaochtend tot vrijdagavond. Een prestatie! Gelukkig heeft hij nu vier dagen om bij te komen.

We hebben nu namelijk vier dagen vrij omdat het Chinees Nieuwjaar begint. Lekker afspreken met vrienden, rommelen in huis, skieen, naar het theater. Heerlijk! Vanmorgen na het ontbijt hebben we met z'n vijven op de bank een film gekeken. Dekentjes, kussens, chocoladekoekjes. Gezellig hoor! Vandaag is de dag dat de kinderen niets hoeven. De hele dag in hun pyama lopen als ze dat willen, spelen, knutselen, whatever. We gaan vandaag nergens naar toe, dat vinden ze altijd zo lekker!

En dan nog even over de titel van dit webitem. Tja, ik heb inderdaad een beetje last van de winterblues. Op zich voor mij geen vreemd verschijnsel, in Nederland had ik dat ook altijd. En ook dit jaar hakt het er weer lekker in. Na ruim drie weken de Nieuw Zeelandse zomer, is het weer even flink wennen aan de koude winter van Korea. Ik dacht altijd dat het aan de afwezigheid van de zon lag. Maar die zon schijnt hier volop dus dat kan het niet zijn. Het is de kou, de grauwe natuur, ik weet het niet. Het goede nieuws is wel dat ik me, zodra ik het weer in mezelf herken, er redelijk uit weet te trekken. Dingen doen, creatief zijn, de deur uit, skieen, zwemmen, wandelen in de sneeuw. Ik moet actief blijven om de winter door te komen. Mijn eerste reactie is om een lange winterslaap te houden tot april. Maar omdat dát (helaas) geen optie is, moet ik echt streng voor mezelf zijn en er niet aan toegeven. Ik mag die winterblues niet mijn dagen laten bepalen! Daar is mijn leven te kostbaar voor!