We zijn weer thuis! Na een kleine twee maanden vakantie, zijn we nu weer in Korea. Vanmorgen om kwart over zeven kwamen we vanuit Maleisie aan op Incheon Airport. En nu proberen we zonder slapen de dag door te komen. Dat valt niet mee, ik heb helemaal niet geslapen tijdens de vlucht, Arjan en de kinderen gelukkig wel maar een nacht van een uur of vier/vijf, is toch echt te kort. Overigens is Arjan vanaf het vliegveld direct door gegaan naar zijn werk. Direct een vol programma. Ik denk dat we elkaar deze week alleen ’s nachts even tegenkomen, tot zaterdag zal hij niet of nauwelijks thuis zijn.

Vóór Maleisië waren we in Nederland. ‘Slechts’ vierenhalve week dit jaar. Het was ontzettend leuk om iedereen te zien en te voelen. Maar net als vorig jaar, merkten we ook dit jaar weer hoe vermoeiend de ‘thuisreis’ is. Probeer maar eens je hele sociale leven in vier weken te proppen, zonder het gevoel te krijgen dat je alles en iedereen te kort doet. Dat je mensen maar één keer ziet die je eigenlijk minstens twee keer zou willen zien, dat je anderen helemaal niet ziet, gewoon omdat het er niet van komt. We hebben er gelukkig wel van genoten. Het strand in Noordwijk, naar de film in Den Haag, een gebakken visje eten op de markt in Haarlem, dagje Arnhem, het pannenkoekenhuis, de Efteling, van de brug af springen en zwemmen in een Maaslandse vliet, Naturalis en het museum van de Volkenkunde in Leiden, de Albert Heijn, HEMA tompoezen, kleding kopen, ook in mijn maat! (In Korea stoppen schoenen én kleding bij maat 38. En met mijn maten 41 resp. 42 is dat dus feest in Nederland. Vooral met Bettie in Den Haag ben ik goed geslaagd! Was ook reuze gezellig Bets!). Dagje Sauna, concert van de TCB Band, de originele band van Elvis Presley in Breda.

De kinderen vonden het natuurlijk ook super om iedereen weer te zien, al hadden ook zij na vier weken behoefte aan rust. Wat we ook goed merkten, was dat ze in het afgelopen jaar weer minder Nederlands geworden zijn. De taal was binnen een dag of vijf wel weer redelijk op niveau, geen mengelmoes meer, al laten de werkwoord vervoegingen nog wel iets te wensen over. Met andere dingen konden ze me wel verbazen. Geen idee hebben wat een fietspad is en daar steeds weer, zonder op of om te kijken, op gaan lopen. Het is een wonder dat er geen ongelukken gebeurd zijn. Mayonaise bij de patat? Dat is raar! In musea netjes in de rij gaan staan en dan ontdekken dat je de Nederlandse gehaaidheid bent kwijt geraakt waardoor de wachttijd aardig kan oplopen. Niet begrijpen wat ik ga doen als ik uitstap bij het tankstation: “Is er iemand ziek? Waarom moet je dat zelf doen?” 

En dan al die andere vragen: Waarom ligt er zoveel afval op straat? Waarom gooit die meneer dat ijspapiertje op de grond? Waarom moet de fiets op slot? Wonen er soms in Nederland veel meer boeven dan in Korea? Waarom stelen mensen hier wel en in Korea niet? Wat lekker dat we hier niet steeds worden aangeraakt en op de foto gezet. Zien mensen me hier eigenlijk wel? Deze laatste kwam van Dagmar die in Korea het meeste ‘last’ heeft van enthousiaste Koreanen met kleine foto camera’s.

En tot slot leerde Krijn nu echt fietsen. Op zijn 6^e! Voor een Nederlands jongetje natuurlijk vrij laat. Hij heeft wel direct wat schade ingehaald. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zat hij op z’n fiets. En gingen we ergens heen, dan was Krijns eerste vraag: “Kunnen we daar niet op de fiets naar toe?”