De eerste schoolweek is alweer begonnen! En nu alledrie op de Britse school. Vorige week hebben we alle voorbereidingen getroffen. Uniformen, medische checks etc. Verder hebben we nog genoten van de laatste vrije dagen, stilte voor de storm.

Onze kleinste is er ook klaar voor. Ze wil zó ontzettend graag ook naar de grote school, niet meer alleen bij de kleintjes! Ze maakte er ook weinig ophef over, vond alles volkomen normaal, blij met haar uniform, blij met de nieuwe schooltas, kortom: klaar om te gaan. Eén ding moest nog wel even duidelijk worden. En dat kwam concreet naar voren toen we de namen van alledrie op de uniformen wilden laten borduren. Dagmar wil namelijk al een jaar geen 'Dagmar' meer genoemd worden maar 'Emma' haar tweede naam. Op ECLC zette al 'Emma' op al haar tekeningen, daar waren de juffen er al aan gewend.

Maar goed, nu moest dus de naam op haar uniform en tja, wat doe je dan? We hebben even familie beraad gehouden en toen unaniem besloten dat we deze wens serieus genoeg vinden. Dit is duidelijk geen impulsieve gril maar een lang geleden aangekondigde wens: "Op mijn nieuwe school wil ik geen Dagmar meer genoemd worden maar Emma". En wat doe je dan als ouders? Ruim een jaar consequent aangeven dat je de voorkeur geeft aan je tweede naam, is op vierjarige leeftijd wel heel lang. Een kwart van haar leven.... En ik moet toegeven... Dagmar vind ik nog steeds een prachtige naam maar 'Dekmar' klinkt gewoon niet in het Engels.

Dus, sinds afgelopen zaterdag is Dagmar Emma geworden. Het is nog wel even wennen, ik vergis me echt nog heel vaak. Ben benieuwd hoe lang we erover doen voor het echt in ons systeem zit. Grootste uitdaging is nu om het op alle lijsten op school te laten veranderen. Gelukkig luistert ze - als het moet - ook nog steeds naar Dagmar... 

^{Onze eigenzinnnige Emma}