Om zeven uur reden er twee bussen met Koreanen voor. Een grote stroom zwarte kapsels kwam in de tuin de trap op. Ik stond met Arjan en Emma de gasten op te wachten. Emma deed keurig mee, mooie buiging vanuit de onderrug "Anjonghaseo, Anjonghaseo, ...." Maar na een kleine minuut kroop ze tegen me aan en zei: "Mama, het zijn er veel..., teveel..., TEVEEL!!!" En ja het was inderdaad een indrukwekkende stroom mensen die daar de tuin in kwam.

Krijn en Perlei zagen handel, die maakten tekeningen om te verkopen. 500 Won per tekening. Goed, en uiteindelijk succesvol, ondernemerschap. Natuurlijk werden ze aan alle kanten bewonderd en ze vluchtten al snel naar binnen. Joanne bracht ze rond acht uur zonder mokken naar bed, blij dat ze aan de invasie konden ontsnappen.

^{Een foto van de handel van Krijn.}

^{Op het prijskaartje zie je de verwarring van een Nederlands 'Euro' kind die les krijgt in Britse 'Pounds' en leeft in een land met de Koreaans Won...}

Intussen stonden onze gasten wat onwennig in de tuin. Koreanen voelen zich slecht op hun gemak in onbekende situaties. En deze setting was meer dan onbekend: een echt huis (geen appartement in een torenflat), een tuin, bij 'de baas' thuis, bij buitenlanders op bezoek. Teveel onduidelijkheden. En dan kijken ze vooral naar elkaar om te weten wat ze moeten doen. Dus als Arjan een toast uitbrengt, gaan ze pas drinken. Als Arjan zegt dat ze kunnen eten, gaan ze eten. Het gegeven 'te weinig stoelen en geen tafels' was ook een onzekere factor. Koreanen zijn niet gewend om staand te eten. Er waren er dus veel die hun bord op de zitting van een stoel zetten en op het gras gingen zitten om te eten. Lesje voor mij voor de volgende keer, daar had ik nou weer niet over nagedacht!

Het uitgebreide buffet viel in de smaak en toen iedereen voldoende had, had de cateraar plastic zakjes voor de gasten om de resten in mee te nemen. Veel - voornamelijk - vrouwen stonden met een zak Kimchi of rijst in hun handen. Om acht uur was het hele buffet tot op de laatste kruimel leeg, alsof er een plaag sprinkhanen overheen was getrokken.

Uit zichzelf pakten ze weinig te drinken maar toen Arjan en ik met de flessen Soju rondgingen werd de Soju letterlijk met beide handen aangepakt. Je mag de 'baas' niets weigeren. Beiden een glaasje..? En dan beiden de Soju achterover slaan. Dit is voor Arjan vaste routine, hij moet altijd met iedereen het glas heffen. Voor mij is dat wennen, niet in de laatste plaats omdat Soju niet mijn favoriete drank is.

Om half negen kondigde een van de managers aan dat de laatste ronde inging, toen Arjan daarop zei dat ze vooral lekker moesten doordrinken was de verwarring van de gezichten te lezen. Naar wie moesten ze nu luisteren? Koreanen eten snel en zijn niet gewend lang na te tafelen en te borrelen. Dus opnieuw kon je merken dat ze niet wisten wat ze moesten doen. Het buffet was leeg, wat nu? Om kwart voor negen bedankte Arjan dus iedereen voor hun komst en voor de prachtige cadeaus. En dan, binnen twee minuten is de tuin leeg, lopend ze buigend en bedankend naar de bus. De cateraar ruimt zijn spullen op, wij ruimen met Joanne hier en daar ook iets op en om kwart over negen zaten we samen op de bank alsof er helemaal niets gebeurd was. Alleen de cadeaus waren een stille getuige van de invasie die kort daarvoor had plaats gevonden. Een vreemde gewaarwording!

Uiteindelijk was het dus een superleuke ervaring, een mooie les cultuurverschillen. Voor ons een - zeg ik nu - kleinigheid maar voor deze groep Koreanen een bijzondere ervaring. Maandag op het werk kreeg Arjan ook te horen hoe geweldig ze het allemaal hadden gevonden. Dus toen Arjan opperde om binnenkort een andere afdeling uit te nodigen was mijn welgemeende reactie: "Ja leuk! Moet je doen!"