Wat was het weer stil hé..?

Nadat ik vorige week eers twee heerlijke dagen met Yvonne doorbracht op Jeju Island (verslag + foto's volgen), sloeg op donderdag het 'noodlot' toe.

Woensdagavond, na een lekker dagje skieen, kreeg ik van de school van Perlei en Krijn een bericht dat er hoofdluis was gesignaleerd op school. "Niet mijn kinderen",  was mijn luchtige en domme reactie. De volgende dag kwam Perlei naar huis met de mededeling dat ze zo'n jeuk had en dat ik haar haar moest checken van de juf... Nog steeds was ik in ontkenning: Niet mijn kinderen. 

Die dag hadden we ook Myrthe en Linde te logeren omdat zij die dag naar hun nieuwe huis zouden verhuizen. Het was dus reuze gezellig in huize Toor met vijf kinderen. Natuurlijk gingen ze te laat naar bed en tijdens het tanden poetsen bedacht ik me dat ik Perlei nog moest checken. Formaliteit, mijn kinderen hebben geen luizen...

Maar je voelt 'm al aankomen, Perlei had wél luizen, en niet weinig ook! Dus daarna heb ik direct Dagmars haar uitgeplozen. Zij had niets. Bij Krijn was het vervolgens wel bingo. Perlei begon te huilen en Linde, Myrthe en Krijn keken beduusd bij de mededeling dat ze nu niet samen op één kamer mochten slapen. Ik wilde niet dat deze monstertjes in de nacht zouden overspringen op onze logés. Ik heb vervolgens Linde en Myrthe ook gecheckt en tot groot plezier van alle kinderen, was het al te laat, ook zij hadden bezoek op hun hoofd: "Yes, ik heb ook luizen!!! Nu mogen we toch op één kamer! Morgen lekker allemaal niet naar school!"  Er werden vreugdedansjes gedaan in de gang.

Gelukkig was Arjan vroeg thuis gekomen dus die sprong in de auto om shampoo's te halen bij de apotheek. En toen gingen ze allevijf (inclusief de luisvrije Dagmar, je weet maar nooit) om de beurt onder de douche, haren wassen, insmeren, alles uitkammen. Wat een gedoe, vijf (vier) kinderen met luizen! Alle bedden verschonen, alle kleding in de was, knuffels, winterjassen. Huize Toor ging even in de hogere versnelling. De volgende dag hadden ze natuurlijk een leuke dag, thuis met z'n allen maar niet ziek, wat wil je nog meer.

In het weekend was er geen luis meer te bekennen en hebben we veel tijd op de bank doorgebracht met eitjes verwijderen. Schoon gingen ze maandag weer naar school. Ik ging met Arjan mee naar ING om te studeren en ik was net lekker bezig toen ik een telefoontje kreeg. Perlei moest opgehaald worden, er waren toch nog wat eitjes gevonden! Dus weer een hele middag pluizen in haar haar, tot ik er tureluurs van werd. Nog een keer hebben we haar haar (en het mijne, alleen van het idee krijg ik al jeuk) behandeld. Dit keer met Duitse chemicalien die uit de verhuisdozen van Esther tevoorschijn kwamen. Krijn was inmiddels op school officieel 'luisvrij' verklaard.

Overtuigd dat er nu niets levends meer op haar hoofd rondliep, zelfs haar haar is dood, ging Perlei dinsdag weer naar school. Om negen uur ging wederom de telefoon. Perlei moest weer opgehaald worden. Ik was een zenuwinzinking nabij. Wat moet ik nú nog doen om haar ei-vrij te krijgen? Dat ik juist díe dag op het dieptepunt van mijn maandelijkse hormonale ellende verkeerde, maakte alles er niet beter op, ik was in tranen om die rotluizen. Arjan werkte 's morgens thuis en hij besloot Perlei maar te gaan ophalen, bang dat ik de schoolverpleegkundige zou aanvallen...

En wat volgde..? Weer een middag luizen pluizen. Alles wat verdacht was heb ik eruit geknipt. Elk haarschilfertje heb ik voor de zekerheid als ei bestempeld. Aan het eind van de middag was haar haar lekker uitgedund. Gelukkig kan ze dat hebben met die dikke bos haar. 's Avonds hebben we voor de zekerheid ook Krijns haar afgeschoren, tondeuze stand 4, lekker kort. Meer dan zijn twee oren zie je niet uitsteken... Krijn vind het prachtig: "Lekker kaal, net als papa".

Woensdagmorgen ben ik meegegaan naar school, naar de nurse, met mijn schaar. Bij de controle stond ik er bovenop en toen de nurse twijfelde bij een schilfertje (van de inmiddels behoorlijk geiirriteerde hoodfhuid) knipte ik dat er direct uit. Zo! Waag het niet mijn kind nog eens naar huis te sturen. Gelukkig werd ze dit keer luisvrij verklaard, ze mocht blijven.

Hé hé dat is ook weer achter de rug. Of toch niet? Gisteravond hoorden we dat ons nieuwe buurmeisje Vera naar huis was gestuurd: luizen! Het leek me dus verstandig onze kinderen opnieuw te checken. Perlei was nog steeds schoon, Dagmar ook. Maar Krijn, met nauwelijks haar op z'n hoofd, had zeker een stuk of 20 nieuwe bezoekers op zijn hoofd rondlopen. Uiterst klein nog, dat wel, maar ze zaten er weer @%#$^@#%^!$^$%&@ NEE TOCH! DAAR GAAN WE WEER!

Dus Krijn weer luisvrij gemaakt met de kam, creme erop, bedden weer verschonen, jassen weer in de was... Toen alles in bed lag, hebben Ar en ik elkaar ook goed gecheckt. Dat deden we de hele week al maar nu maar weer. En... ja hoor, nu heb ik ze ook... Ook uit mijn haar wist Arjan een stuk of 20 van die kleine monsters te halen. En ik maar denken dat die jeuk tussen mijn oren zat omdat ik het allemaal zo vreselijk vond. Dus ook ik (weer) in de creme, vanmorgen heb ik twee uur met creme en een douchemuts op achter de computer gezeten. Het wordt er allemaal niet charmanter op. Een uur onder de douche om alles eruit te spoelen en eindeloos te kammen. Wat is DIT zonde van mijn tijd.

En nu zijn de kinderen net weer thuis, ze kijken even TV, dan eten en dan gaan we maar weer... luizen pluizen... En op vrijdagavond lekker samen met een wijntje in de hand de week doorspreken, wordt deze week met een luizenkam in de hand de week doorspreken. Romantisch hoor, aan de vooravond van Valentijnsdag.

Wordt (hopelijk niet) vervolgd....